The Critic's Lament

Gister begon ik er al over, het goed en kwaad onderscheiden. Dan bedoel ik eigenlijk goed en slecht. Kwaad gaat al meteen over een onaangename bedoeling, en daar heb ik het niet over.
Net zoals iedereen heb ik een mening over alles wat ik zie en hoor. Vind ik het mooi, lelijk, geslaagd of mislukt, dat soort dingen. Misschien had je het nog niet door, maar ik ben best een cinefiel. Ik ben dol op films en het hele gebeuren rond het maken van een film. Het is dan ook geen wonder dat ik na of voordat ik films zie een review doorlees of kijk. Waarom doe ik dit? Allereerst omdat ik dan beter weet wat ik kan verwachten en ten tweede omdat ik weet waar ik op moet letten en als ondersteuning van mijn eigen kijk op de film. Door meer meningen aan te horen kun je je eigen mening bijschaven en duidelijk maken. Scherpe spraak leer je niet door te dichten, mind you. Door kritisch een film te kijken kun je beter beoordelen of deze goed of slecht is, of hij met zorg en inspanning gemaakt is of dat er maar wat aan elkaar gefilmd is.
Dit geld natuurlijk voor alles, je kunt zo muziek, kunst, auto's, sport, toneel, cabaret, boeken, onderwijs, ziekenhuizen, restaurants, make-up, etc. alles kun je met goed of slecht beoordelen. Dit is handig om te doen, want dat kun je diegene kiezen die je het meest bevalt. Vaak is het ook fijn om mensen om je heen te kunnen helpen met een keuze.
Gister kwam ik op iets verhelderends. Een man deed een review over een film en had het over wat mensen ervan zouden vinden. Hij zei dat ze altijd wel iets te klagen hadden. Ik quote: "People can't just enjoy anymore."
Dat is waar. Doordat ik een eigen smaak voor films heb gekregen keur ik ook films af. Waarom kan ik niet gewoon naar de bios gaan en genieten van het spektakel op het scherm? Is het niet veel fijner om gewoon niet zuur te doen over alle slechte dingen die er zijn? De neppe maskers, de kleding die niet past in een oud stuk, de acteurs die houterig overkomen. Waarom geniet ik niet gewoon? Snap wel dat de films die voor mij geweldig zijn ook echt mij favorieten worden. Ik zal ze aan mijn vrienden aanraden en menig kritiek erop ondermijnen.

In muziek voel ik me veel minder op mijn gemak. Ik was nooit echt een muziekluisteraar en zelfs nu ben ik niet zo diep in muziek als ik zou willen. Maar er zijn natuurlijk mensen die dat wel zijn. Die hun hart en ziel in de noten en klanken steken. Jaloers? Een beetje, maar ik weet dat ik geen muziekmens ben en dat dus ook nooit zal worden. Ik heb wel muziek die ik mooi vind, maar een mening om deze te verantwoorden ontbreekt vaak. Bij films weet ik waar ik op moet letten, maar bij muziek niet. Ik probeer me voor te stellen hoe het is als ik iemand uithoor over zijn mening over een film, iemand die niet zo erg in films is als mij. Arme ziel, zo voel ik me in muziek. Ik kan mijn mannetje wel staan, maar tegen een fanaat zullen mij woorden tekort schieten.

-Not easy being green

Je loopt verzekerd lang en breed
Je weet hoe ellek merkje heet
Je tanden blik'ren en je schoenen staan je goed
Je kijkt lief en ook lelijk
Je armen dik en volle kuiten aan je been
Je straalt al ga je nergens heen
Het is te zien je bent gezond
Zelfs vanwaar ik zellef stond

Tanden knarsen, vuisten ballen
Je weet van niks, het zal je ook echt niet opvallen
Maar ik ben groen van jaloezie
Om wat jij bent, om wat jij kan
Waarom ik niet, waarom is het nou toch niet anders
Nu ben groen van jaloezie

Je hebt de noten in je hand
En een muzikaal verstand
Je kunt ze spelen en je zingt ze zelfs erbij
Je kent de dirigent maar de bands ook
De muziek is rode draad die door je loopt
Als jij je brood met noten koopt
Van waar ik aan je lippen hang
En stieken naar je kunst verlang

Tanden knarsen, vuisten ballen
Je weet van niks, het zal je ook echt niet opvallen
Maar ik ben groen van jaloezie
Om wat jij bent, om wat jij kan
Waarom ik niet, waarom is het nou toch niet anders
Nu ben groen van jaloezie

Je bent de slimste van de klas
Zoals zelfs Eistein nog niet was
Je hebt veel inzicht en je kunt ook elke taal
Je weet de tijd en de jaren
Je kent de cijfers en zelfs de naam die daarbij hoort
Als jij telkens weer het beste scoort
Zit ik van achter zuur alleen
En kijk ik door mijn blaadje heen

Tanden knarsen, vuisten ballen
Je weet van niks, het zal je ook echt niet opvallen
Maar ik ben groen van jaloezie
Om wat jij bent, om wat jij kan
Waarom ik niet, waarom is het nou toch niet anders
Nu ben groen van jaloezie

Je bent bent de maker van het feest
Je bent de Belle en het Beest
Mensen lachen en het komt alleen door jou
Je kunt vertellen en weet ook
Wanneer te zwijgen, je ruikt de sfeer van verre af
En maakt de sfeer al klinkt het maf
Terwijl ik bij de losers sta
Ga ik saaie gesprekken na

Tanden knarsen, vuisten ballen
Je weet van niks, het zal je ook echt niet opvallen
Maar ik ben groen van jaloezie
Om wat jij bent, om wat jij kan
Waarom ik niet, waarom is het nou toch niet anders
Nu ben groen van jaloezie

Ik wil het kunnen maar ik kan niet beter zijn
Kan niet beter zijn dan ik ben
Je bent niet beter dan de rest maar beter dan de meeste dan
Beter dan ik wezen kan

Tanden knarsen, vuisten ballen
Je weet van niks, het zal je ook echt niet opvallen
Dat ik alleen maar haat zie
Om wat jij bent, om wat jij kan
Waarom ik niet, waarom is het nou toch niet anders
Help me want ik haat deze jaloezie

Beauty and the Beast

Ze loopt over straat. Er is niets bijzonders aan de hand. Het weer is matig, de dag is één uit duizenden en de wereld draait zijn rondje zoals altijd. Maar zij is mooi. Lang, golvend haar, zandloperfiguur en een tred waar ik wel langer naar móét kijken. Ze heeft mooie ogen en volle lippen en een hartvormig gezicht. Maar wat maakt haar mooi?
Wat haar mooi maakt heb ik net opgenoemd, maar mooi zit in kleine dingen. Zelf een meisje die geen geweldig figuur heeft kan door alleen al haar fiets van het slot te halen de bewegingen maken waarvan ik al tranende ogen krijg.
- Even kort, ja het gaat over meisjes, maar liever ben ik niet seksistisch of wat dan ook. Probeer alsjeblieft wat ik ook zeg niet als beledigend op te vatten, ik meen dat man en vrouw gelijk zijn, maar ik val nou eenmaal op vrouwen. Vanuit dat standpunt heb ik mijn blik op de wereld. Mijn excuses.-
Waarom verdient dit meisje mijn aandacht? Waarom heb ik in mijn hoofd een soort checklist van alle goede kenmerken van het betere geslacht? Sterker nog, zie ik bijvoorbeeld twee vriendinnen naast elkaar dan vergelijk ik deze en maak ik een keuze "voor welke ik zou gaan". Idioot. Grote kans dat ik deze twee dames nooit van mijn leven weer zal zien. Ik snap niet waarom ik zoiets denk.
Wat geeft mij het recht om mensen alleen op hun uiterlijk te beoordelen? Vaak beoordeel ik eerst en realiseer ik me daarna dat ik zoiets niet kan maken. Want  mensen doen dat natuurlijk ook bij mij. Kalend, groot hoofd, niet breed genoeg, niet lang genoeg, loopt raar, rare blik, geen bruine ogen, weer ik veel. In de ogen van een ander kan ik net zo tekort schieten als elk ander. Maar als zij het doen mag ik het ook. Doen ze het? Het is een soort strijd in mijn hoofd. In mijn eigen hoofd mag ik van iedereen vinden wat ik wil, maar ergens vermoed ik dat kwade, slechte gedachten en oordelen hetzelfde terug zullen krijgen.
Is het niet vaak dat ook het meisje ,die zesentwintigste in de lijst van mooie dames in de straat staat, veel leuker, slimmer en grappiger is dan de vijfentwintig dames boven haar? Ik kan alleen maar hopen dat andere mensen mij diezelfde gedachte gunnen.
Ik haat het om mooie mensen boven minder mooie mensen te zetten. Ik weet dat als ik later een vrouw zal nemen, haar persoonlijkheid langer blijft dan haar mooie uiterlijk. Of ze leuk, slim en grappig is zal dan veel belangrijker zijn. Dit is natuurlijk als ik door haar uiterlijk heen kan kijken. Ik kan me ook voorstellen dat de eigenschap "mooi" even hoog staat als leuk, grappig en slim. Een man is niet blind natuurlijk. En net zoals schoonheid kan een persoonlijkheid ook veranderen. Dat is iets waar maar weinig mensen bij stil staan. De persoonlijkheid hoeft nog geeneens te veranderen. Een persoonlijkheid is ook alleen maar een kader waarbinnen een persoon reageert op verschillende situaties. Je vriendin kan dus heel leuk zijn wanneer je nog aan het flirten bent, maar zodra het nieuwe eraf is erg tegenvallen.
Is het niet beter om minder goed te weten wat goed of wat slecht is?
Daar kom ik morgen nog wel op terug.

Een zekere vriendin van mij kon het mijn gedichten niet bijhouden. Als er iemand is die behalve haar mijn blog porbeert te volgen (ik ben blij met een poging) zeg dan alsjeblieft of ik te veel gedichten blog. Elk van deze rijmende woordgroepen hebben tijd en fantasie gekost en ik zou het jammer vinden als deze zelfs hier in de vergetelheid belanden.

Pretty as a rosebud,
More pretty than her mother.
She doesn't really like me, but
I love her like no other.

Hello, my name is Inigo Montoya

Manieren. De een heeft ze de ander niet. Voor de een is het netjes om iemand met 'u' aan te spreken terwijl de ander het grote onzin vind. Natuurlijk is dit voor een sociaal uitgedaagd persoon als een achttienjarige een lastige zaak. Hoe kan ik beleefd overkomen zonder weer te pompeus over te komen?
Elke situatie vraagt om een nieuwe manier van voorstellen bijvoorbeeld. Neem een verjaardag. Aan de ouders van een vriend of vriendin stel ik me altijd keurig voor door ze een hand te geven, staan er dan broers of zussen in de buurt dan geef ik die ook een hand. Maar zo niet? Als ze ouder dan mij zijn dan wil ik ze soms alsnog wel een hand geven, maar als ze jonger dan mij zijn weer niet. En vrienden van de jarige die ik niet ken? Als ik in gesprek kom wil in me nog wel voorstellen, maar geef je dan een hand? Een jongen eerder dan een meisje.
Over meisjes gesproken, en vrouwen in het algemeen: wanneer geef je drie kussen of schud je ze de hand? Je hebt vrouwen die je de hand geven, andere hand op je bovenarm en schuiven dan drie keer, heen en weer, hun kaak tegen je wangen terwijl ze smakgeluiden maken. Die stomme smakgeluiden ook, waar slaan die op?
Bij moeders, tantes of andere dames in de leeftijdscategorie "OUD(er)" vind ik het wel normaal om de driesmak te doen, maar bij dames, of meisjes, rond mijn leeftijd is dat alweer wat aparter voor mij. Vooral omdat het iets is wat ik nog niet zo lang doe. Het hoort bij volwassen worden.
Als ze jonger dan mij zijn is het nog ongemakkelijker, voor de zekerheid geef ik ze normaal een hand.

Maar bij familie van een vriend of vriendin, hoe begroet je als je er voor de tweede keer bent? Ik heb vaak genoeg gehad dat als ik ergens thuis kwam er niemand was, of later kwam, of na een tijdje weg ging. Maar geef je dan nóg pompeus de hand? Ik weet in ieder geval dat het normaal is om even gedag te zeggen. Minder ongemakkelijk eerlijk gezegd.

Waarom stel ik me niet altijd voor? Omdat ik niet altijd weet of ik iemand nog vaker tegenkom of langer mee omga. Het is ook raar als je ergens met je broer bent en een van zijn vrienden tegenkomt en na drie seconden je hand uitsteekt terwijl ze je allebei wat vreemd aankijken. Misschien was dat wel niet zo vreemd. Nog veel vervelender is als je iemand voor de tweede keer tegenkomt, bij iemand thuis of op een feestje, en je nog steeds of niet meer zijn/haar naam weet. Daar ben ik echt slecht in.

Wat korte dingetjes.

Peroxide, waterstof, natriumfosfaat
Ik weet al lang niet meer waar dit over gaat
Germanium, titaan, broom
Van scheikunde word ik sloom
-
Mijn ogen zijn geopend,
Maar mijn gedachten nog wat vaag.
Ik kan nu niet wegdromen,
Want ik heb wiskunde vandaag.
 -
Als je me roept,
Zal ik je horen,
Als zij me roept,
Ben ik verloren.
Noem jij mijn naam,
Dan zal ik blij zijn
Noemt zij mijn naam,
Dan doet mijn hart pijn

-
Is er een dag somber en grauw,
En heb ik weer geen zin,
Dan komen ze al gauw,
En kleuren de grijze massa in.
 
Lachende meisjes
Zijn een wonder,
Lachende meisjes,
Kan niet zonder
 -
Laten is niet moeilijk,
Laat mij toch met rust
Laat mij in mijn wereld,
Ik ben me niets bewust.
 
Laat me op mijn bek gaan,
Laat mij toch alleen
Ik hoef niets, wil niets, laat mij toch
Ik wil niets meteen.
-
Jij weet me te verleiden,
Harde woorden te vermijden.
Ik had overal naar je gezocht
Nu ben ik aan je verknocht.
 
Je vult me met liefde en geluk,
Als ik naar jou pluk.
Je bent mijn donkerbruin genot,
Ik ben echt veel te zot
 
Op chocolademelk.

Kleine Meisjes

Echt, op vakantie, ik heb mijn ogen uit gekeken. Waarnaar keek ik dan? Drie maal raden: de frauleinen natürlich! De een nog mooier dan de ander en met korte broekjes en losse shirtjes zo mooi en schoon en een waar genoegen om naar te kijken.
Waarom snap ik nog niet helemaal. Hoewel het heerlijk is om hun blonde, bruine, zwarte of rode haar te zien golven in de wind weet ik niet waarom ik naar ELK mooi figuur kijk. En niet kijken, nee, staren. Een blik die haar ontwapent van alle waardigheid van een korte blik. Zo zie ik het in ieder geval.
Ik haat het dat ik kijk, ik haat dat ik een man ben, zwak ben, een mens ben. Ik haat dat mijn gedachtegang als man wordt overheerst door het andere geslacht. Ik voel me zwak en onderdanig aan mijn eigen brein als ik afdwaal. En alle mannen doen het. Komt er eentje met een kort rokje en lange benen langslopen dan gaan die ogen van onder naar boven en heen en weer tot ze uit het zicht is of het staren niet meer automatisch gaat. Ik haat het, maar ook weer niet zo veel. Omdat ik natuurlijk geniet. Zo zit in elkaar. Als ik naar mooie vrouwen kijk wordt er een stofje in mijn brein aangemaakt waardoor ik me iets gelukkig voel. Daar is niets mis mee. Noem het liefde, noem het lust, maar het is en blijft een stel zenuwcellen met chemische stofjes die me goed laten voelen.

Nu is dat natuurlijk wat één deel van mij vind. Ik kan maar beter ophouden met die onsympathieke onzin, daar heeft niemand wat aan.
Wat ik het ergste aan het kijken vond was dat ik er niks op uit deed. Elke charmante dame die mij al met een blik te pakken had liet ik ongeroerd. Waarom kijk ik dan? Waarom stap ik er niet op af, maak een praatje en vraag ik haar nummer? In alle eerlijkheid was ik door een paar keer sms'en al gauw mijn beltegoed kwijt in Kroatië en leek het mij niet zo'n goed idee om dan drie keer te kunnen sms'en voor ik zonder beltegoed zat.

Wat ik erger vond was dat wanneer ik rondkeek ik soms mijn blik liet rusten op een te jong meisje! Maak je niet druk, geen pedo-alarm, ik zal het uitleggen. Dit waren dan vooral meisjes van 14-15 jaar die te volwassen kleding droegen en make-up op hadden. In een korte blik lijken ze ouder, maar na nog een keer goed te kijken kom ik erachter dat ze zo oud, of jonger dan mijn zusje zijn! Waarom zijn er van die meisjes!
Niet dat ik na te zien dat ze jong zijn nog geïnteresseerd ben, maar ik vind het heel naar dat mijn eerste indruk "kiek 'ns aan" was. Laat ik ze maar meteen in een stereotyp kapselen."Het zijn meisjes van geen hoog niveau die het liefste al helemaal bij de uitgepuberde meute horen en daarom zich voordoen als zwaaropgemaakte troela's zonder enige ontwikkeling."
Aaah, dat voelt beter. Nu kan ik in ieder geval beweren dat ze mindere mensen dan mij zijn en ik me dus geen zorgen erover hoef te maken. Goed he, jezelf wat wijsmaken?

- Kwijt

De verbroken concentratie van mijn begroken geest
Is nog niet de helft van het wonder dat hij ooit is geweest.
Ik kon zo mooi praten en lachen en denken en doen
Nu is dat minder dan een halve herrinnering van toen

Elke dag confronteert het mij met mijn gebreken
Oh, genadig lot, geef mij toch een teken!
Ik wil jammeren, wenen, rouwen om de man die ik ooit was

Die dichtte, zong, geloofde en boeken las

Nu ben ik vergeten hoe ik de tranen over mijn wangen doe lopen
Zo veel vergeten maar niet hoe ik moet hopen
Hopen op mijn verlossing, mijn terugkeer
Naar mijn glorieuze dagen van weleer.

Vergeef mij mijn zonden, vergeef mij mijn schuld
Te lang was ik in vergetelheid gehuld
Oh, genadig lot, er is niets wat ik verwacht
Mijn gebrekkig verstand ligt in uw macht.

 
Ik leer hier dode talen,
Van de Griek en de Romein
Mythologische verhalen,
Om gymnasiast te zijn.
Ik ben me aan het vervelen,
Dus ga ik dichtertje spelen,
Door dit versje met je te delen.

I'll be back

Zo, ik ben terug van vakantie, het was me een reisje wel.

Ik ben erachter gekomen dat ik iets echt haat. Met hart en ziel nog wel.

Zonnebrillen.

Ik haat die dingen. Waarom? Omdat ze je ogen bedekken, daarom! Je ogen zijn het meest expressieve gedeelte van je gezicht, zonder je ogen kun je alleen met je mond uitdrukkingen laten zien. Als iemand een zonnebril op heeft kan ik niet peilen wat iemand voelt of vind als ik met diegene praat. Zoals je weet is het erg handig om te kunnen reageren op iemands uitdrukking. Dat is punt één.
Ten tweede weet ik, als ik mensen met een zonnebril zie lopen, niet waar ze naar kijken. Loopt er iemand langs me met zo'n donkere kijker dan heb ik het idee dat ik van begin tot eind stiekem aangestaard wordt. Je zou het paranoia kunnen noemen, maar ik kan er maar niet aan wennen.
Als laatste breekt het mijn hart om een mooie meid met een kop als een libelle rond te zien lopen terwijl ze haar natuurlijk mooie ogen niet aan de wereld wil laten zien. Erg jammer.
Het komt er op neer dat ik altijd het idee heb dat iemand met een zonnebril tegen me liegt, op de een of andere manier. Ze kunnen me vertellen dat ze in WO II hebben gevochten en een roze olifantenfokkerij hebben, zonder dat ik ze recht in de ogen kan kijken. Dat is het, recht in de ogen kijken. Een teken van respect en zekerheid die de zonnebril verduistert!
Dus, lieve geitenbreiers van me, doe NOOIT voor de mooi een zonnebril op, alsjeblieft.

Ik dank jullie wel.

- Lisa

Lisa is het meisje die mijn blik weer steelt
Als haar stralend uiterlijk mijn ogen weer streelt
En haar glimlach weer met mijn hartje speelt
Bij Lisa ben ik nooit verveeld.

Lisa is zo ontzettend lief en gek
Zo'n mooie kin en mooie nek
Bij Lisa zit alles op zijn plek
Ze is mijn alles en heeft geen gebrek

Lisa kom mee, ik wil met je dansen
Bewijzen aan jou dat ik geen domme gans ben
Lisa geeft mij toch een kans en
Laat ik zien dat ik mans ben

Lisa zo vluchtig,
Lisa oh jij
Hebt me te pakken
Maar hou je van mij?

               - Schok

Even schudde de wereld
En alles stortte in
Er was geen begrip maar woede
Weer terug naar het begin

Alles werd gelijk gemaakt
Niemand bleef overeind
Ik kon het niet geloven,

Waarom was dit het eind?

Van de liefde en ook haat
Van de kunsten en de taal
Aan het einde van deze oorlog
Was er geen enkel mooi verhaal