maandag 10 oktober 2011

Godless

Beste Darwin,

Ok, ik ben al een tijdje te lief geweest, maar het heeft zich weer opgebouwd. Dan gaat mijn masker van verdraagzaamheid af. De smerige atheïst, Zeno, komt te voorschijn en bekt alle onschuldige gelovigen af.

Ik weet dat je niet durft te beweren dat god niet bestaat, dat durf ik ook niet. Maar de god die wij ons voor kunnen stellen kan niet bestaan. We weten dat de wereld ouder is dan een jaar of vijfduizend, we weten dat dieren door evolutie aangepast zijn (let op! NIET "hebben aangepast"!) en we weten dat natuurrampen tot op zekere hoogte te voorspellen zijn.
Af en toe lijkt het gewoon op bijgeloof. Het vertrouwen dat leven, het universum en alles nut heeft. Dat er een plan is, een bedoeling en een einde. Waarom verwachten mensen dat zodra ze sterven er een "happy end" komt? Mensen willen gewoon hopen op betere tijden. Dat is wat al het leven vaak sterk houdt. Het is een kwaliteit die ons in leven houd, net als twee benen, spraak en lust. Hoe erg mensen het ook zullen hebben, ze zullen niet ongelukkiger worden, andersom hetzelfde.

Kunnen mensen niet accepteren dat dit het is? Dat het leven geen nut heeft betekent niet dat JOUW leven geen nut heeft. Sommige mensen denken dat we goed en kwaad hebben omdat iemand die bedacht heeft. Dat we aardig zijn omdat dat zo hoort. Nee, dat vinden we gewoon fijner. Zonder een wakend oog in de hemel gaat er hier heus niets mis. Zonder het plan van de hemelse vader kunnen we heus wel een eigen plan maken. We hebben een dimensie, een universum, een melkweg, een planeet waar wij op leven. We hebben een aardkorst bedekt met de meest ingenieus gebouwde organismen, van het kaskrakersucces van de koe tot het misèreverhaal van de dodo. Alles vindt een weg. Geniet er van. Als het bestaan van God jouw gelukkiger maakt, geloof er dan in. Als het grote plan je gerust stelt, luister dan niet naar wat ik heb gezegd.

De waarheid is iets waar ik ook moeite mee heb, laat mensen gelukkig zijn. Dring je mening niet op, als het niet nuttig is.

Maar vind ik het belangrijk? Ja.  Kan ik daar mee leven? Kan ik gewoon normaal doen, en er niet over beginnen? Het is helemaal niet nodig om iemand te belagen met geloofsontwrichtende paradoxen of existentiële aanvallen.

"Archimedes used levers to pull a fully loaded ship on shore, thus supporting his statement: "give me a lever long enough and a place to stand and I can move the Earth"."


woensdag 5 oktober 2011

Lies

Je ontwijkt telkens mijn blik,
Ik weet, deschuldige ben ik.
Want ik heb je blijkbaar laten zien
Dat ik je ogen niet verdien

Ik ben ook bang voor jou, meisje
Toen ik niet wist wat ik zou, meisje (*Er was een moment dat ik je wou* TE CREEPY)
Maar ik had zojuist door
Dat ik je dagen terug verloor

Het is aan jou om te kiezen
Of wij een vriendschap zullen verliezen
Aan wat meer of aan negeren
Ik durf niet anders te beweren

Had ik langer moeten wachten
Om deze afgang te verzachten?
De waarheid doet me pijn,
Ik hoop dat we anders nog vrienden kunnen zijn. (*We zullen hierna nauwelijks vrienden zijn*)

Het spijt me dat ik telkens weer
Maar niet van mijn fouten leer.

Zeg je nee, dan keer ik om
Neem je niets kwalijk, ik weet waarom.
Zeg je ja, maar niet zo snel,
Dan ben ik gelukkig, maar ik snap het wel

Maar weet je niet wat je moet doen
Denk dan eens na over een zoen
De waarheid is, ik ben te moe
En ik wil graag naar mijn huisje toe

Zeg je nee, of zet je me in de wacht,
Dan ga ik nu naar huis, weltrusten meid, slaap zacht.

dinsdag 4 oktober 2011

Happy Days

Oh, het is die dag van de week weer hoor, Sulicius voelt zich weer eens niet zo lekker, morgen heeft hij een deeltentamen en voor de rest heeft hij zijn zaakjes ook weer niet voor elkaar. Genoeg daar over.

Jonge meiden, mooie meiden,
Zo moeilijk te beschrijven
Jonge meiden, mooie meiden,
Met die goddelijke lijven

Jonge meiden, mooie meiden,
Ik wordt gek als ik ze zie
Veel te mooi om mee te zoenen,
Ook al vinden ze van niet

maandag 3 oktober 2011

Kip of het ei

Gister heb ik tijd verspild met paradoxen lezen. Wat een genieten. Het mooiste wat er is.

De Brug van Buridan

Socrates wil een brug oversteken, deze wordt bewaakt door Plato die zegt:
"Socrates, zijn de eerste woorden die je tegen mij uitspreekt een leugen, dan gooi ik je van de brug. Maar spreek je de waarheid, dan zal ik je laten passeren."
Socrates antwoord: "Je gooit me van de brug."

Wat moet Plato doen?

Later kwam ik ook op een andere paradox, de paradox van het hedonisme: wie geluk zoekt zal het niet vinden. Simpelweg gelukkig willen zijn en daarnaar zoeken zal niet helpen. Ik heb zo het idee dat het net zo is bij de liefde. Ik ren zo hard op liefde af dat ik er langs loop. Ik moet geen liefde zoeken, ik moet liefde vinden, tegenkomen, maar niet door het af te dwingen.

zondag 2 oktober 2011

Nothing to do

Afgelopen donderdag kwam ik een oud klasgenootje tegen. Een jongen van de basisschool waar ik heel goed mee bevriend was. Apart, want het was zo'n vriend waar ik net zo vaak ruzie mee had. Basisschoolruzie, maar toch. Echt 6 jaar geen contact gehad, afgezien van een raar msn-gesprekje. Hij was lang geworden, had een mooie bos krullen en zag er goed uit, al hoorde ik dat het ernstig slecht met zijn broer is.
We praatten een beetje en hij vroeg me wat mijn hobbies waren. Ik stond met een mond vol tanden.
Hobby? In mijn ogen is een hobby iets actiefs, iets uitdagends, iets wat je ontwikkeld en in contact brengt met andere mensen. Een hobby is een interesse gehamerd in de vorm van een activiteit, een vermaak van lichaam en/of geest.
Wat doe ik? Ik zit veel op mijn laptop. Ik zoek grappige filmpjes, foto's, interessante artikelen. Ik download een filmpje en speel een spelletje, en het grootste gedeelte van mijn vrije tijd besteed ik daar aan. Dat terwijl ik me aan de social media hecht als een eenzaam testaapje aan een ijzeren raster. Niet dat het zo voelt, integendeel, het is ontzetten leuk, twitter, facebook, skype, msn, maar niet echt.
Je zou dichten een hobby van mij kunnen noemen. Maar dan heb ik weer het idee dat ik mensen bedrieg. Dichten duurt bij mij nooit lang, ik heb alleen wat inspiratie en tijd nodig, en dan maak ik het meeste binnen een moment. Zo voelt het in ieder geval, waarschijnlijk omdat ik me dan zo concentreer. Maar actief? Er zijn weinig passievere dingen die je kunt doen. Uitdagend zou je het kunnen noemen, maar ik word niet uitgedaagd. Niemand vraagt, niemand eist, niemand pusht me om beter te worden. Ik weet ook niet waar ik mee bezig ben. Mensen zeggen dat ze het mooi vinden, of dat ze de vorige mooier vonden. Helpt niet.
Tekenen? Over bedriegen gesproken, ik teken al bijna een maand niet actief meer. Met actief tekenen bedoel ik, thuis, terwijl ik beter probeer te worden. Nu zit ik in de collegezaal met aantekeningen die uit enkel tekeningen bestaan. Ik leer niet, qua tekenen dan.
Films? Is dat een hobby? Op je kont naar een kunstzinnig verhaaltje kijken? Zo veel mensen doen het, maar die noemen dat toch ook niet hun hobby? Ik probeer wel elke week een nieuwe film te zien, vorige week was dat "It" naar het boek van Stephen King en "Clash of the Titans".
Gamen? Laat me niet lachen.

Al mijn "hobbies" zijn passieve zitfestijnen. Sterker nog, het gros van de bevolking zou hierbij zijn schouders ophalen. Ergens is dit deprimerend, maar ik geniet toch van elk ding. Film, kunst, poëzie en muziek zijn de dingen die me echt gelukkig maken. Oh, en meisjes. Die maken me ook gelukkig.

Give me love, a little more
I'll give you all you need
Give me love, a little more
And knock me off my feet

Give me love, a little more
And more, and more again!
Happy as can be
I'm the luckiest of men.