Getting in the hang of this

De terreur van tentament  test mij tragisch, telkens weer.
Toch tel ik punten, tergend, toets mezelf en ga tekeer.
Laat mij lachend liggen, luisteren naar leuke liederen
Liever nog lekker luieren, lekker laveloos kliederen
Maar manisch merk ik dat mogelijk mijn magere vermogen
Minder maakt dan mij lief is, mijn brein is monsterlijk bedrogen.

Vergeef me, Darwin.

Studie Ontwijkend Gedrag, like a boss.

GERONIMOOOooooooo...

Beste Zeno,

Ik ben nu al een tijd lang niet de homo universalis die ik zou willen zijn. Ik ben niet in balans. Wat wil ik dan zijn? Gezond, kunstzinnig, wijs, grappig en sterk. Bij een gezonde geest hoort een gezond lichaam, maar ik zit al een tijdje zonder beide. Dat gaat veranderen.
Beste Zeno, klaar voor goede voornemens?

Elke maandagavond zal ik een film kijken die ik nog niet heb gezien, een oude of nieuwe, maakt niet uit, net zo lang tot ik alle klassiekers en bekende iconen van het witte doek heb gehad.
Elke dinsdag zal ik een gedicht maken, of in ieder geval, ik zal er elke dinsdag eentje publiceren.
Elke woensdag zal ik mijn best doen om een verhaal te lezen, of luisteren. Ik weet het, luisteren oefent de kunst van het lezen niet en werkt heel anders, maar het is gewoon makkelijker. Deal with it.
Elke donderdag zal ik iets kunstzinnigs uploaden, een mooie schets, tekening of werkje via mij technologisch bevooroordeelde tablet.
Elke vrijdag doe ik lekker niets, of haal ik één van de vorige dingen in, shit happens.
Zaterdag heb ik geen tijd, werken, uitgaan, socializen.
Dan blijft zondag over om mijn lichaam eens te verwennen. Na een uitbrakontbijt zal ik tijdens het luisteren van nieuwe muziek eens goed in de weer gaan met mijn gewichten en dergelijk.

Dat klinkt als een plan. Morgen een gedicht? Laten we het maar proberen.

Dit is Nurgle, God van de wanhoop, ziekte en angst. Hij is voor de rest een goedaardige papzak.

His name is Robert Paulsen

Dear Tyler Durden,

I know I shouldn't talk about this. I know, you know, everybody knows. At least if it were true. If there was Fight Club. It's a movie with pretentious morals. It's filled with insanity, men, fighting, hatred, depression, insomnia and alot, alot of blood.

Yeah, I just watched it. Again. The first time I watched it I missed the beginning, only a few minutes, I found out later. I was alone, I was impressed. I re-watched. Watched it again later. The effect the movie has on me right now is the same it had back then. I'm there. I've lost my sense of reality for a few hours, and that depends on wether I want to stay in it or not. Right now I'm right-fucking-there. In the abandoned office. I am in the start of a new world. You met me at a very strange time in my life.

Right now I feel great, I feel like the all-singing, all-dancing crap of the world. I'm a guy who's quoting way too many lines of Fight Club in one post. I'm sorry. But I do wish I had that strength, I had the power. I wish that I was without fear to make my purpose in life. To create my own goal.

Sometimes I wish I had that horrible experience, life-changing, threating, horrible. I am the worst. I can change, I have the strength, I have all I need to become the greatest or the worst, yet I do none. Yet I pretend I'm someone I am not. I pretend something, I make jokes like my life depends on it. On the other hand, I'm not sure who I am. Every time I do something bad, it's not how I want to be. Maybe it's good to be imperfect, that way I'll keep trying to become a better person.

I'd like to be a philosopher, an artist, a maker of beauty and love. Some day I'll be just that.

But I know that's a lie. I'm a liar.

Threaten me, tell me I'm gonna die. Rip me out of my life and put the gun against my head. Yell at me, ask me my name and what I want to be. Tell me that if I'm not out there in six weeks, making art, poetry and trying to present it all to the people you will find me. You know where I live.

"Too long; did not read"-versie: Ga Fight Club kijken.

You don't get it, do you?

Beste Darwin

Ok, sorry, afgelopen zaterdagavond heb ik me misdragen. Niet als in ook maar iets fysieks, ben je mal? Ik en iets fysieks? Oh, Charles, wat ben je ook een grapjas. Nee, ik viel een meisje lastig met de paradox, die ik volgens mij hier al een keer opgeschreven had.

"God is oppermachtig, God kan alles. Kan God een steen maken die hij zelf niet op kan tillen?"

Het mooie hieraan is dat het duidelijk laat zien dat er niemand kan zijn die alles kan. God, onze spraakmakende zelfverzonnen vriendje, is een bron van tegenstellingen en verwarring. Ik vertelde deze eerst aan iemand anders, die toen zei dat ik het tegen het meisje in kwestie moest zeggen. Vooruit dan maar, ik ben de slechtste niet. Ze zag er het nut niet van in om zo'n steen te maken. WRONG!!! Ze snapt niet dat een paradox geen antwoord heeft, maar als ze echt slim was, dat had ze me het antwoord gegeven waar de redenaar geen macht over heeft. Onrede. Als ze me gezegd had dat God het onmogelijke is, dat wat we ons niet voor kunnen stellen, dan had ik mijn Bijbel gepakt en was ik aan een pelgrimstocht naar Rome begonnen. Gelukkig doen deze mensen dat niet. Ze proberen iets onverklaarbaars te verklaren. Dat werkt niet. Binnen de grenzen van rede en waarheid zijn deze meesters van zichzelf.
Iets later ging het over vrije wil. Oh, jongens, die vind ik nog wel het leukste. Waarom zou God ons zelf laten kiezen, als hij toch weet hoe het eindigt? Om niet verder over God te praten, heb ik geprobeerd haar het idee van vrije wil af te leren. 
Een munt heeft twee kanten. Wij kunnen bijzonder goed voorspellen hoe deze munt zal belanden, zelfs wanneer hij op de rand ligt. 50% kans op beide, ietsjes minder dan. We kunnen voorspellen dat als we hem met meer of minder kracht omhoog wippen hij op de andere kant neer komt, reken wind, ligging en oppervlak van waar hij terecht komt mee, en je kunt makkelijk voorspellen hoe hij neer komt, elke keer weer.
Neem een dobbelsteen met zes kanten. Ook bij deze kunnen we voorspellen hoe de dobbelsteen terecht komt. Net zoals de munt zijn er factoren. Hoewel dit er meer zijn, is het mogelijk om ze te berekenen. Dat kost veel tijd en onderzoek, maar het is niets minder dan goed mogelijk.
Dan wordt het lastiger. Een bal. Op zich heeft een bal oneindig veel kanten, wat een heleboel extra factoren maakt. Hij kan stuiteren, rollen, noem maar op. Met nog meer tijd en onderzoek dan de dobbelsteen kun je voorspellen hoe de bal zal eindigen.
Een chemische reactie. Na veel tijd en onderzoek weten we hoe en in welke mate twee stoffen met elkaar reageren.
Van insecten kunnen we voorspellen hoe ze reageren op prikkels, licht, geur, hitte, verschillende vormen en kleuren, makkie. Voor ons dan. Net zoals de bal kan een tor veel verschillende dingen doen, maar de opties zijn te noemen en in verband met de simpele chemische signalen in het lichaampje van de tor kunnen we voorspellen wat hij doet.
Wat als er nou iemand was die de tijd nam, en onderzoek deed, naar hoe wij reageren? Naar wat wij doen? Iemand met haast ontelbaar veel meer tijd, die met haast ontelbaar meer factoren rekening kan houden. Dan zouden wij zonder al te veel problemen te verklaren zijn.
Al jouw ervaringen, je omgeving, je genen, hij kent het allemaal. Zonder al te veel problemen kan hij verklaren dat je voor een groene ipv een rode auto koos. Waarom je je leven om wil gooien. Waarom je kwaad werd.
Waar is de vrije wil dan?

I rest my case.

Funk in the trunk

Beste Darwin,

Wat maakt een mens zichzelf? Is het zijn omgeving en zijn rijkdom? Nee, dat leren we van alle verhalen, rijkdom is vergaard en kan net zo snel verloren worden, daar heb je niets aan. Zijn het je talenten en voorkeuren? Die veranderen, die kunnen ook makkelijk verloren worden. Een man die zijn voet kwijtraakt zal geen goede voetballer meer zijn. De vrouw die eerst dol was op paardrijden is nu meer geïnteresseerd in dans. Zijn het je herinneringen? De foto's en geluidsfragmenten die iedere keer als ze opgehaald worden aan de zon blootgesteld worden, waardoor ze hun kleuren en sterkte verliezen?

Ik dacht hier over na omdat ik dicht. Het is een deel van mij geworden. Maar ben ik mijn gedichten? Zijn mijn gedichten mij? Zonder papier, zonder tekstverwerking kan ik erg lastig dichten. Ben ik wel dezelfde Sulicius zonder gedichten? Daar kan ik best bang van worden. Het idee dat ik iets wat mij speciaal maakt verlies is niet fijn. Neem het tekenen. Ik teken steeds minder, in plaats daarvan zit ik achter deze levenszuigende laptop. Ok genoeg voor vandaag.