Addicted to a certain kind of sadness

Beste Darwin,

Vandaag wil ik het weer hebben over dichten. Vorige week vertelde iemand mij dat ze mijn gedichten had gelezen, en zich een beetje zorgen maakte. Dat ik niet manisch depressief was. De teksten van mijn gedichten gaan namelijk zo vaak over verdriet, verlies, afwijzing en andere treurige onderwerpen dat het lijkt alsof ik me dagelijks in zulke situaties bevind. Dat is natuurlijk niet zo, maar waarom dicht ik dan zo somber?

 Tip: zet de clip aan, lees de tekst mee.

"Now and then I think of when we were together
Like when you said you felt so happy you could die
Told myself that you were right for me
But felt so lonely in your company
But that was love and it's an ache I still remember


You can get addicted to a certain kind of sadness
Like resignation to the end
Always the end
So when we found that we could not make sense
Well you said that we would still be friends
But I'll admit that I was glad that it was over


But you didn't have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
No, you didn't have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don't need that though
Now you're just somebody that I used to know
Now you're just somebody that I used to know
Now you're just somebody that I used to know


Now and then I think of all the times you screwed me over
But had me believing it was always something that I'd done
And I don't wanna live that way
Reading into every word you say
You said that you could let it go
And I wouldn't catch you hung up on somebody that you used to know...


But you didn't have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
No, you didn't have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don't need that though
Now you're just somebody that I used to know


Somebody...


I used to know
That I used to know


Somebody...


Now you're just somebody that I used to know"

Ik vraag me af hoe veel mensen, in Nederland dan, de tekst van dit liedje begrijpen. Heerlijk is de muziek, maar de tekst pakte me pas echt. Het gaat over twee mensen, een man en een vrouw die ruzie hebben (gehad) en helemaal uit elkaar gaan. Ze worden "strangers that they used to know", mensen die zo veel gedeeld hebben en nu verder uit elkaar zijn dan ze zouden willen. Alle verbindingen gebroken, boos, misverstanden. Mooi ook hoe de man eerst klaagt en da de vrouw haar weerwoord heeft.

Mijn theorie is dat songteksten (en gedichten) maar vier categorieën hebben: de klacht, de jubel, de gebeurtenis en de onzin, maar dat terzake.

Liederen gaan vaak over heel trieste, sombere dingen, ze onstaan uit gevoel, en welk gevoel sterker dan liefde? Als je de tekst van "somebody that I used to know" apart leest, dan lijkt het ook tragisch dramatisch. Het is de muziek die het liedje maakt. De muziek heeft energie, en kost het niet alleen, zoals bij een triest gedicht. Daar ligt het verschil.
Er zijn genoeg gedichten waar ik in mijn hoofd een ritme, zelfs muziek bij heb, waardoor het beter loopt, en voor mij waarschijnlijk ook minder somber klinkt. De somberheid is de kracht van het gedicht, en als je maar zo-zo met de intensiteit omgaat, dan klinkt het ook niet interessant. Wie dicht er nou over dat hij zijn boterham op de grond liet vallen? Was dat zo veel verdriet? Ik laat het hierbij, maar eerst nog een gaaf liedje (ja, er zitten poppen bij). Als je het gedicht kunt vinden, (niet zo ver terug) wat bijna een vertaling is van dit liedje, maak ik een gedicht voor jou.

Je kunt altijd contact op nemen met Sulicius via sulicius@hotmail.nl

Dit liedje is echt vet btw.

Friendzones and the Pain of the World

Beste Darwin,

Een nieuw jaar! Nieuwe kansen, nieuwe ervaringen en nieuwe mensen om mijn leven een jaar verder te helpen.

Hierboven een foto van een arme jongen die een roos aanbied aan actrice "Megan Fox". Wat maakt deze foto mooi? De boze, geïrriteerde blik van Megan. Ze wil weg, het is leuk geweest, mensen moeten aan de kant. Ze is moe, heeft uren leuk en mooi gedaan met de mooie, slimme mensen en wil nu naar huis.
De bodyguard doet zijn werk, mensen moeten aan de kant, dit is zijn moment om te laten zien dat zijn spierbundels en lengte goed betaalt worden. Laat zijn vrienden hem maar niet serieus nemen om de diepgang van zijn werk, hij is de muur tussen de wondermensen en de rest.
En dan, degene die het plaatje onvergetelijk maakt: de jongen. De wenkbrauwen, fronsend, maar opgetrokken. Een blik van verlangen, last, liefde bedekt zijn gehele gezicht. Merk ook zijn mond op. Op dit moment roept hij: "Megan, Megan, Megan!" Maar dan de roos, hij is zo blank als Megan's huid.

Waarom ik dit aan je laat zien? Ach, Charles, ik weet het eigenlijk niet. Waarschijnlijk heb ik gewoon te doen met de arme jongen, een soort medelijden. Niet dat ik het eens ben met zijn keuze, er is heel wat mooiers dan mevrouw Fox.

Nu nog iets veel mooiers. Dit gaat over de zogehete "Friendzone". Dit is een "plek" waar "mannen" zich bevinden die tot in zekere mate gek zijn op een "vrouw" die hem alleen als een "vriend" ziet. Vanwaar al die woorden tussen haakjes? Omdat de situatie vanuit elk oogpunt anders is.
De dame in kwestie heeft te maken met een goede vriend van haar, vaak haar beste. Eentje die naar haar luistert en dingen met haar doet die ze ook met vriendinnen doet.
Voor de jongen is zij het meisje waar hij zich op zijn gemak bij voelt. Hij ziet haar als het meisje die degene zou kunnen zijn. Ze is voor hem het einde.

Klinkt dit ergens bekend?

Dit is Johnny Friendzone, een jongen die meisje leuk vind. Zij heeft het alleen niet door.

Kijk naar deze foto, de chocolade en rozen, witte rozen. Hij staat als de man die zijn laatste beslissing heeft gemaakt, de voorwerpen beide vast in zijn handen. Het is voor haar. De gezichtsuitdrukking is ook klassiek. Johnny weet dat er van hem een foto gemaakt wordt. Hij gelooft dat dit hem wordt. Maar je ziet het ongemak. Lizz is prachtig en ze is gek op Johnny, maar niet op die manier.

Is dit allemaal waar? Jazeker

Morgen klets ik wel verder. Maar beste Charles, treur niet! Waar halen we meer kracht uit dan het ongemak van de wereld?

STAND BACK OR I WILL BEAT YOU WITH MY METAPHOR

Cold Throne

As stormy clouds make raindrops fall
The king sits alone in his empty hall
The thunder cracks loudly after the lightning struck home,
But the king sits alone is his dark and empty dome

The crown on his head, made of bronze, silver and gold,
Rests heavy on his head, for the king is weak and old.
But never will he surrender, all left to him is his will.
When the walls crumble around him, the king will sit there, still...

Songtekst

Ik weet ik doe af en toe alsof je mij niet kent
Het klinkt dan wat raar, maar ik ben niet gewend,
Dat jij om me geeft, dat jij iets in me ziet
Maar ik heb al lang geen hoop meer, ik geloof je niet.

Vraag niet hoe het gaat,
Nee, vraag niet hoe het gaat.
Vraag me niet hoe het gaat,
Als je mij nou maar laat,

Ik wil alleen maar dichten.

Ik lig in mijn bed, de nacht is kaal en zo kil,
Maar ik vat geen slaap, ik denk en lig stil.
Mijn vriend belt me op: "Hee, kom je nog naar de stad?"
Ik zeg hem: "Nee, dankjewel, ik wil niet meer op pad."

Laat mij maar met rust,
Nee, laat mij maar met rust.
Laat me nu maar met rust,
Ik deed dit alles bewust.

Ik wil alleen maar dichten.

Er klinkt veel muziek, de zaal is één en al kleur,
Het leek wel zo leuk, maar het stelt mij teleur.
Mijn handen vinden geen plek, de mensen gaan veel te snel.
Ik had het kunnen weten, maar dat wist ik wel.

Denk niet dat je weet,
Nee, denk niet dat je weet.
Denk niet dat je het weet,
Voor ik alles vergeet.

Ik wil nu gewoon gaan dichten.

Ze heeft me gezien, maar kijkt me niet aan,
Ik voel me een man, en ik moet er voor gaan.
Maar mijn gedachten zijn verder, ik ben al weer stil,
Ik maak mezelf al wijs dat ik dit niet wil.

Ga ver van me weg,
Nee, ga ver van me weg.
Ga maar ver van me weg,
Wat ik daarna ook zeg.

Ik wil alleen maar dichten.

Ik ben nu alleen en alle woorden zijn hier,
Ik sla ze goed op en schrijf ze dan op papier.
Mijn grot van genot, in eigen drama vergaan
Ik had moeten roepen voor het zo zou gaan...

Laat mij niet alleen
Nee, laat mij niet alleen.
Laat mij nooit niet alleen,
Ik ben niet slecht of gemeen.

Ik wou alleen maar dichten.