Demonette

Her smile reflects the sunlight in my squinted eyes,
While hers are even colder than the northern winter skies.
Her laugh rings like a waterfall, smashing on rocks below,
Her skin is silken soft, paler than untouched snow.

While she talks, she makes me listen, while she's near, she makes me blush,
Because I know she's in on me, it almost feels like a real crush.
She is something otherworldly, with that wicked, wicked smile,
But I won't fall for that trap, no sir, she's wrong, I know that for a while.

Right now I feel her hands clutching for mine, and dodge the claws of my demise,
But man, when I saw her crying, that kiss was a suprise...

Week van de Held #6: Gabe Newell

Gabe Newell

Tja, ik heb filosofie, muziek, film, cabaret en humor al gehad, dan kom ik toch echt aan bij de laatste passie en genot in deze wereld. Oh, help, kunst is natuurlijk ook een passie van mij, maar daar heb ik weinig helden, of juist te veel helden van. 

Anyway, Gabe Newell, founder van Valve, medeoprichter van Steam en maker van Half-Life. Hij is geen vlugge prater, en wees eerlijk, hij is niet de knapste, maar hij doet wel een grote bijdrage aan de moderne gamewereld. Gabe is een held, maar nog geeneens om de spelletjes zelf. Hij doet revolutionair werk, samen met zijn bedrijf.

 

Steam is een online winkel voor games. Daar kun je spelletjes kopen en direct downloaden op je steam account. Vanuit elke computer kun je (na een verificatie) inloggen en de spellen downloaden. Briljant. Gabe toont mij dat je innovatief moet zijn voor de toekomst. Media verandert, mensen veranderen. Je kunt na afloop verklaren waarom iets gebeurt, maar van te voren is het moeilijk te voorspellen wat er gebeurt.

Gabe inspireert mij omdat hij simpelweg bij microsoft zat en aan software werkte, en dacht, laten we een game maken. Hij zegt dat zo lang je iets interessants maakt, mensen het kunnen waarderen, zo lang het maar te zien is. Hij doet mij geloven dat ik een toekomst heb die ik zelf kan bepalen.

En Portal en Half-Life. Ook daarvoor bedankt.

(My little Ban)She

She’s my little banshee and  she turns me round and round,
My head and hers keep spinning when we listen to the sound,
Because the dance floor in this basement has been lit up, filled with fun,
And me and my little banshee know the party’s just begun.

As a gruesome band of skeletons play songs no men should hear,
I know that with my little banshee, there is nothing here to fear.
Her hair is like spun silver, her eyes pale as the moon,
And they light up when she sees me, as we’re dancing to the tune.

While the ghosts and wights are stepping, swinging in baroque,
The music theme is changing, beating, blasting with old rock.
Every lifeless husk grows vivid and move their feet along the floor,
Even floating gheists drop lower, and they dance like none before.

And my little banshee and I, move it and let the night go by,
For some time soon the sun will rise and reign high in the sky.
For now the gloom entrances as she dances, and my brittle little head
Is swooning for my banshee, I love her, even though she’s dead.

But a heart won’t stop loving, once it has stopped beating!
And I know were in love, me and my ghostly sweetling.
Now the room’s candle-lit, and the music slows down,
And she shuffles near to me in her ragged gray gown.

She wonders with her pale blue eyes, as we take each other’s hand,
And we step slowly through the people while we’re transfixed by the band.
I can feel my little banshee’s fingers, cold, but yet so warm.
While we sway on the music, I take her by her arm.

And then she leans in closer, lays a cold hand in my neck,
I can see her eyes are closed, and lay my hand on her back.
Her lips are full and blue and when ours touch, the cold is gone.
And while the ghasts and ghouls go homeward, we are waiting for the dawn.

 Inspiratiebronnen zijn de film "Corpse Bride" en het liedje "Griezelgruizelfeest" van VOF de Kunst. Wat een leuk riedeltje, al weet ik nog niet zeker of ik het einde wel zo top vind, maar hij werd al te lang!

Cash for Johnny

Some time ago I met this girl, a sweetheart through and through.
We had a summer, sweet as spring, and boy, the time just flew.
Dreaming underneath the clear blue sky, we laughed and let the time pass by,
It seemed like we had nothing we couldn't do.

But one day the cold winds came and blew her pretty face away,
The autumn came, colder than the first winter's day.
I wrote her a letter, long and sweet, told her it's her smile I need,
Still I had so much more to say.

Then one christmas night when I lay alone, waiting for sleep.
As I thought of her, the summer passed, I was ready to weep.
But then the lights came on in my christmas tree,
I thought that there was something wrong with me,
But I dressed up right and knew the moment'd come.
And there she was, all summer and spring,
I was so happy I wish I'd sing, but with her before me,
My sorry self was struck dumb.

So we had ourselves a merry good time, we snacked on nuts and cherished good wine
And she told me this time it wouldn't end.
And when the winter was finally gone, we knew the cold times were finally done,
And now we faces spring holding eachothers hand.

Careless Whispers...

Beste Darwin,

Ik ben af en toe benieuwd hoe mensen mij zich voorstellen wanneer ik dicht. Het is een apart proces. Soms ben ik een half uur aan het kloten met alleen de eerste zin, zonder dat er iets uit komt, en andere keren lukt mij hetzelfde in vijf minuten. Ik pak er vaak wel een rijmwoordenboek bij hoor, het internet is een goede vriend.

Als ik bezig ben, voel ik me een smid. Ik heb een opdracht, ik heb een plan en tijd. Ik heb materiaal in mijn handen, de woorden zijn mijn staal, mijn hamer is mijn drang naar een vloeiend geheel en het aanbeeld is het ritme van de zin.
Slecht staal maakt slechte werktuigen, maar aan de andere kant heeft elk soort staal zijn plek. Woorden hebben ook een kwaliteit. De woorden die je vooral gebruikt ziet in smartlappenmuziek zijn vaak cliché en maken geen unieke ervaringen met een gedicht.

"Ik heb zo lang zitten wachten
In die koude donk're nachten
Ik ben nu wel zo ver weg van jou
En huil omdat ik nog van je hou"

Wie zou zoiets durven maken? Ohja, ik zojuist. Het vervelende is alleen dat ze erg sterk zijn. 'Jou' en 'hou' passen waanzinnig goed bij elkaar, en passen ook in elk gedicht over liefde. Natuurlijk heb ik ze wel eens gebruikt, maar zo min mogelijk.
Ritme is haast belangrijker. Een goed ritme bij een lang gedicht kan met behulp van alliteratie (Liesje leerde Lotje lopen langs de lange Lindelaan) mensen in een soort trance brengen. Het werkt hypnotiserend, in ieder geval bij mij. Google "The Raven" maar, zeker waard om tijd aan te verspillen.

"I do some rhyme from time to time,
To jest and to admire,
But words aside, I cannot hide,
The intentions of a liar.

If I want you, my words are true,
And full of love and praise.
But truth be told, my lips will fold,
Less on words than on your face."


Sulicius Original

Maar als ik met mijn dichtdrang de woorden op het ritme sla, staat het zweet van zorg op mijn voorhoofd. De vlammen van emotionele invloed moeten op afstand gehouden worden. Voor ik het weet brand ik me, beter gezegd, schrijf ik een gedicht dat puur uit eigen ervaringen voortkomt. Het gebeurt vaker dan ik durf toe te geven, en je zult ook zien dat mijn gedichten vaak een bepaald thema hebben van "afwijzing" en "mooi maar ver". Ai, vuur is heet.

Waarschijnlijk denken mensen dat ik als een man uit 1800 met een fles wijn, vulpen en perkament bij avondrood op een heuvel met een gebroken hart versjes aan het fabriceren ben. Niet dus. Meestal lig ik in bed en kan ik niet slapen, of erger nog, zit ik gewoon een potje te schijten op de wc. Badderen werkt ook.

Hier wat van vandaar. Stemmig: wanhopig, moe.

Breken

"De klagend kluizenaar zit met zijn handen in zijn haar.
Hij wil het slot slopen maar kan alleen nog hopen
|Dat zijn donk're duist're deur nog één keer open gaat.
Hij heeft al zo veel tijd verloren, maar nu is het te laat.
Al het licht is nu gedoofd, hij zit gevangen in zijn eigen hoofd."

Ok, dat was grofweg deprimerend. Begon wel lekker.