Saturday night and there's nothing good to do
A couch potato and I'm staring at the tube
There's a party that I'm not invited to
It's ok, because I'd rather be with you
No cheap alcohol, 'cause we tried that once before
Just two drunks, we don't do it no more
I was lonely, but now not anymore
Grab my hand let's get up, go outside the door
In the darkness I can't see your lovely face
It's ok, because I've looked at it for days
As we watch the stars and wonder about space
The world is shit but this has to be the best place
donderdag 8 november 2012
dinsdag 2 oktober 2012
Breingang
Hoe meer ik blijk te weten, hoe minder het me scheelt.
Mijn bedoeling is vergeten, mijn aanleg raakt verveeld.
Ik droom alleen maar verder in een uitgestorven nacht.
Ik heb in tijden niet zo veel over zo weinig nagedacht.
Op een moment komt er het keerpunt in mijn rationele stroom
Dan draai ik door mijn slaap in een uitgedachte droom
Dan piekt mijn interesse, dan is de spanning terug
Terwijl er niets verandert, verandert alles vlug.
zaterdag 22 september 2012
Someday I'm gonna make you cry
Sometimes, it seems so cruel. I know this one girl, and she’s nice. Not nice nice, just nice. She’s someone who you like to have a drink and a talk with on parties and who you’re not uncomfortable with when you meet her in the supermarket. Her friends overlap those of mine in the most stretched out spots, but that’s ok.
She’s pretty, but not to take pictures of. But, and this is the most cruel thing, she is the most beautiful when she cries.
I’ve seen her cry twice now, mostly unaware of the cause, but it’s magical. No one even dares to comfort her. She becomes a piece of art, shuddering, shimmering like a clear star-filled sky.
Pearls race down soft, reddened cheeks, originating from sparkling crimson-edged glances that seem to carry the sorrows of the world. Like a mother blindly searching her child in a plaincrash, her hands cross and reach for her shoulders, neck and chin.
When she sits down, her fragile limbs fold awkwardly like two pieces of a puzzle that are mashed together in rage and desperation. Shaking like a leaf, soft sobs, wails that bring dark clouds; she is the culmination of every bad time you have ever had to deal with.
I’m not sure when she cried, or for how long, but I stared, not realizing there was anything else than this girl, this beacon of grief, on the world. She knew. She wiped those tears from her eyes, as I mumbled something that could be interpreted as: “Are you okay?”
Then, the moment is gone. She get’s up, puts up a good excuse for a smile and walks to the bathroom while talking to one of the friends that we don’t share. I shrug, while some guy asks me what was the deal with her.
Man, she cries like something out of this world. It’s just fascinating. The worst thing is knowing how she changes when being in despair. Now every time I see her, I somehow hope there is something for her to cry about or if there is anything I can do to make her cry. I am a monster, just powerless against such a force of nature, such unfiltered grief.
She’s pretty, but not to take pictures of. But, and this is the most cruel thing, she is the most beautiful when she cries.
I’ve seen her cry twice now, mostly unaware of the cause, but it’s magical. No one even dares to comfort her. She becomes a piece of art, shuddering, shimmering like a clear star-filled sky.
Pearls race down soft, reddened cheeks, originating from sparkling crimson-edged glances that seem to carry the sorrows of the world. Like a mother blindly searching her child in a plaincrash, her hands cross and reach for her shoulders, neck and chin.
When she sits down, her fragile limbs fold awkwardly like two pieces of a puzzle that are mashed together in rage and desperation. Shaking like a leaf, soft sobs, wails that bring dark clouds; she is the culmination of every bad time you have ever had to deal with.
I’m not sure when she cried, or for how long, but I stared, not realizing there was anything else than this girl, this beacon of grief, on the world. She knew. She wiped those tears from her eyes, as I mumbled something that could be interpreted as: “Are you okay?”
Then, the moment is gone. She get’s up, puts up a good excuse for a smile and walks to the bathroom while talking to one of the friends that we don’t share. I shrug, while some guy asks me what was the deal with her.
Man, she cries like something out of this world. It’s just fascinating. The worst thing is knowing how she changes when being in despair. Now every time I see her, I somehow hope there is something for her to cry about or if there is anything I can do to make her cry. I am a monster, just powerless against such a force of nature, such unfiltered grief.
vrijdag 31 augustus 2012
Tragic Hero
Beste Darwin,
Laatst had ik het met mijn gedachtekameraden over helden. Ze zagen een held als iemand die met een geweer de levens van anderen red. Een figuur die zijn leven opoffert, die durft te gaan waar niemand durft te gaan. De man met de badge. De vrouw die een kind red uit de vijver. Mensen die levens redden.
Dan druk ik je nog even de drie grondbeginselen van de evolutie in je handen:
1. Elk individu is net iets anders.
2. In de genen van een individu staat hoe hij zal zijn en deze geeft hij door bij de voortplanting.
3. Binnen een soort is er altijd competitie.
Wat betekent dit, beste Charles? Dat helden een vreemdsoortig iets zijn. Een held offert zijn leven, zijn genen, zijn evolutionaire voordelen en kracht, op voor anderen. Waarom zou hij dit doen? Heeft dit nut voor de man? Één leven voor dat van velen wordt toch vaak gezien als een goede ruil, al ligt het dat wel aan de levens die gered worden. Kinderen, vrouwen, vrienden, familie, al deze zijn het vaak waard om te redden.
Toch is dit weer logisch te verklaren. Sorry, het is de manier waarop ik de wereld begrijp. Als je een soort hebt waarin helden leven zullen er vaak genoeg mensen gered worden doordat één van hen zich opoffert. Zo blijven er meer van die soort over, simpel toch? Helaas zit er een foutje in dit idee. Een individu is maar net zo succesvol als de hoeveelheid genen die hij deelt met zijn nageslacht en familie. Iemand die zijn kinderen red is waarschijnlijk vrij effectief bezig. Dus ook mensen redden die voor je kinderen zullen zorgen.
Maar dat ben je zelf ook. Je eigen leven redden is een van de meest belangrijke dingen voor jezelf. Je neemt dan nog een kans om je leven uit te werken. De lafaard leeft langer dan de held.
Wij zijn de lafaarden. Wij zijn de geredden. Wij zij de mensen die te bang waren om de ambulancebroeders te helpen en daardoor onze eigen huid redden. Heel af en toe zit er een succesvol knikje in onze angsthazenideologie en springen we iemand te hulp. Zo red je een leven.
Een leven redden met een geweer in je hand en een vinger op de trekker? Dat is voor mij niet indrukwekkend. Je bent begonnen aan een opleiding soldaat, je bent gegroeid in een omhulsel wat de ideale, morele strijder is. Ren je weg? Welnee. Geen wonder dat je je compagnie probeert te beschermen en je opoffert. Het is je baan. Maar de man die het bijzondere doet, het buitengewone? Dat is een held. De man die als een kat in het nauw een ongekende kracht heeft en doet wat hem goed lijkt.
Ik weet eerlijk gezegd niet waar ik naartoe wil met dit verhaal, excuses. Ik zal voortaan deze stukken plannen en duidelijk opstellen. Charles, ik loop af en toe wat vast, want mijn gedachten werken ook niet op een manier die gemakkelijk te verwoorden is.
Met vriendelijke groet,
Sulicius Zeno Pygmalion
Laatst had ik het met mijn gedachtekameraden over helden. Ze zagen een held als iemand die met een geweer de levens van anderen red. Een figuur die zijn leven opoffert, die durft te gaan waar niemand durft te gaan. De man met de badge. De vrouw die een kind red uit de vijver. Mensen die levens redden.
Dan druk ik je nog even de drie grondbeginselen van de evolutie in je handen:
1. Elk individu is net iets anders.
2. In de genen van een individu staat hoe hij zal zijn en deze geeft hij door bij de voortplanting.
3. Binnen een soort is er altijd competitie.
Wat betekent dit, beste Charles? Dat helden een vreemdsoortig iets zijn. Een held offert zijn leven, zijn genen, zijn evolutionaire voordelen en kracht, op voor anderen. Waarom zou hij dit doen? Heeft dit nut voor de man? Één leven voor dat van velen wordt toch vaak gezien als een goede ruil, al ligt het dat wel aan de levens die gered worden. Kinderen, vrouwen, vrienden, familie, al deze zijn het vaak waard om te redden.
Toch is dit weer logisch te verklaren. Sorry, het is de manier waarop ik de wereld begrijp. Als je een soort hebt waarin helden leven zullen er vaak genoeg mensen gered worden doordat één van hen zich opoffert. Zo blijven er meer van die soort over, simpel toch? Helaas zit er een foutje in dit idee. Een individu is maar net zo succesvol als de hoeveelheid genen die hij deelt met zijn nageslacht en familie. Iemand die zijn kinderen red is waarschijnlijk vrij effectief bezig. Dus ook mensen redden die voor je kinderen zullen zorgen.
Maar dat ben je zelf ook. Je eigen leven redden is een van de meest belangrijke dingen voor jezelf. Je neemt dan nog een kans om je leven uit te werken. De lafaard leeft langer dan de held.
Wij zijn de lafaarden. Wij zijn de geredden. Wij zij de mensen die te bang waren om de ambulancebroeders te helpen en daardoor onze eigen huid redden. Heel af en toe zit er een succesvol knikje in onze angsthazenideologie en springen we iemand te hulp. Zo red je een leven.
Een leven redden met een geweer in je hand en een vinger op de trekker? Dat is voor mij niet indrukwekkend. Je bent begonnen aan een opleiding soldaat, je bent gegroeid in een omhulsel wat de ideale, morele strijder is. Ren je weg? Welnee. Geen wonder dat je je compagnie probeert te beschermen en je opoffert. Het is je baan. Maar de man die het bijzondere doet, het buitengewone? Dat is een held. De man die als een kat in het nauw een ongekende kracht heeft en doet wat hem goed lijkt.
Ik weet eerlijk gezegd niet waar ik naartoe wil met dit verhaal, excuses. Ik zal voortaan deze stukken plannen en duidelijk opstellen. Charles, ik loop af en toe wat vast, want mijn gedachten werken ook niet op een manier die gemakkelijk te verwoorden is.
Met vriendelijke groet,
Sulicius Zeno Pygmalion
dinsdag 21 augustus 2012
Chances are...
She's like the dice
Whatever way you roll her
You know you can't control her
Unsettling eyes
She has such polar sides
In the actions she hides
Whatever way you roll her
You know you can't control her
Unsettling eyes
She has such polar sides
In the actions she hides
Abonneren op:
Posts (Atom)